Bramdersom
In het midden van het drukke kruispunt kijkt Bram de Stopper, een bijnaam die hij al na twee dagen in zijn huidige functie kreeg toegeschreeuwd, op een grote, draaiende stoel naar een nieuw uitgebrachte Peugeot. Met het bewegingspookje draait hij langzaam naar links. De stalen draaischijf die iets wegheeft van vroegere kermisattracties is de laatste jaren geperfectioneerd, waardoor de stoel onhoorbaar driehonderdzestig graden kan blijven draaien.
Bij de introductie van de draai-over is bij de brainstorm gekozen voor een prototype dat maar een halve cirkel kon draaien, waarbij links en rechts op de zitstoel grote achteruitkijkspiegels waren geplaatst om het overzicht over de wegen te houden. De concentratie op de verkeerssituatie, de achteruitkijkspiegels en het vele draaien maakten de meeste draai-overs kotsmisselijk.
Sinds de uitvinding van batterijen met alleen maar positieve lading is de wereld er een stuk leuker op geworden. Bram besloot een vogelcursus te doen, nu hij door het stiller worden van de auto’s de vogels weer hoort fluiten. Zijn interesse in vogels groeide snel, waardoor hij nu acht van de tien keer de juiste vogel raadt. Die andere twee keer betreft het vaak de Smart #1, waarvan een loszittende ruitenwisser precies klinkt als een jammerende meerkol.
Hoewel het werk van een draai-over eentonig lijkt, heeft Bram nog veel plezier in zijn werk. In het dorp kent iedereen Bram en andersom, lijken de vogels bewust langs te vliegen en is hij al van kinds af aan een groot autoliefhebber. De meeste voertuigen zijn mooier geworden, maar er zijn ook autofabrikanten die zo lang hebben vastgehouden aan hun oude modellen dat ze tegenwoordig niet meer van vooroordelen afkomen. Die conservatieve merken kun je herkennen aan de onzinnige sieruitlaten, zodat mensen nog kunnen kiezen voor een zogenoemde stoere auto.
Die nieuwe Peugeot die voor de blauwe stopstreep staat te wachten, heeft ook een sieruitlaat, weet Bram toevallig. De Kampioen-app van de ANWB wijdde er afgelopen weekend drie artikelen aan. Omdat hij nooit de moeite heeft genomen om zijn pushnotificaties uit te zetten, heeft hij ze alle drie gelezen. Zijn vriend gaf hem daarna opnieuw het commentaar dat hij niet zo lang op de wc moest blijven zitten.
De roestvrijstalen spuitmond beweegt langzaam naar boven en rekt het siliconen omhulsel strak. Bram klikt op de knop en de koffie spuit hard tegen de bovenkant, of eigenlijk de onderkant, van het flesje aan. Het elastische gedeelte sluit strak aan op de spuitmond, waardoor de koffie niet lekt. Het was één van de handigste uitvindingen sinds het haakje op de muizenval die de muis daadwerkelijk ook vastklemt, in plaats van enkel laat schrikken. Bram was überhaupt verbaasd dat de mensen om hem heen soms niet voor de hand liggende oplossingen vonden, omdat ze schijnbaar de problemen niet zagen zoals hij ze zag. Zo werden er tot voor kort nog vele handen verbrand als het diner werd geserveerd en waren paraplu’s van katoen, waardoor ze door de regen onhoudbaar zwaar werden.
Voor het koffiezetapparaat staat altijd een rij. Dat is ook niet zo gek, aangezien iedereen een thermoskan vult met drie koppen koffie omdat je tot de middagwisseling niet meer van je stoel af kunt. In de eerste versie van de draaistoel zat niet eens een bekerhouder. Veel mensen denken dat de bruine kringen rondom een draaistoel onderdeel zijn van het ontwerp, maar eigenlijk zijn het de overblijfselen van gemorste koffie die jarenlang in cirkels rondom de draaistoelen zijn gevlogen en waarvoor niemand de moeite nam om deze vlekken schoon te maken.
Het is nog ochtend, maar het is al wel warm. De schaduwen van de bomen komen niet tot het midden van het kruispunt. Twee straten verderop zit Brom op eenzelfde draaistoel, maar aangezien die splitsing niet richting de snelweg gaat, is het daar een stuk rustiger. De jongens wisselen vanwege de zon altijd na vier uur om, maar Bram wil hier eigenlijk mee stoppen, want de laatste twee uur zit je op de andere locatie ook in de zon. Hij heeft al voorgesteld om iedere dag te wisselen van startlocatie, maar Brom stak daar een stokje voor. Bram denkt dat Brom dit expres op deze manier heeft geregeld. Dat denkt hij niet alleen, dat heeft hij Brom ook horen zeggen op de kerstborrel van vorig jaar toen Bram met een soeplepel de zelfgemaakte kerstpunch van Brim inschonk en Brom niet doorhad dat Bram achter hem stond.
De directie moest de wisseling van de wacht op het midden van de dag goedkeuren, want hoe kom je naar de andere locatie zonder dat je werk stil komt te liggen? Bram had een schets gemaakt van een groot licht dat aan de zijkant van de weg zou staan. Tijdens de wisseling zouden ze deze apparaten aanzetten. Rood betekende dat iemand voor de blauwe stopstreep stil moest staan en bij de groene kleur mocht het gaspedaal worden ingetrapt. Het idee werd afgewezen, maar werd na vijf jaar met een groot feest en een extra kleur gelanceerd, alsof de directie er zelf mee was gekomen. Bram was wel wat gewend na die dertig jaar in dienst, en was allang blij dat hij niet meer acht uur in de brandende zon hoefde te zitten.
Het is Brams laatste dag voordat hij met pensioen mag. Hij las op het intranet dat ze de zogenoemde ‘discodrieluiken’ volledig gaan inzetten, en dat daardoor alle draai-overs intern worden opgeleid tot elektricien. Hij schudt met zijn hoofd en drukt de gedachte weg aan al het onnodige werk dat hij al die jaren sinds die discodrieluiken er staan heeft gedaan. De Peugeot toetert.
De toeter haalt hem uit zijn dagdroom en langzaam krijgt hij besef van de zonnestralen die een fysieke vorm krijgen door aangevlogen wolken, het gefluit van vogels die hij bij naam kan noemen en tientallen bestuurders die verwachtingsvol staren. Hij is verbaasd dat hij wegzakte in deze drukke situatie op dit tijdstip en krijgt kippenvel over zijn hele lichaam. Dat was één van de weinige dingen die hij al kon herkennen voordat hij de vogelcursus had gedaan.
Bram kijkt de bestuurder van de Peugeot met z’n achterlijke sieruitlaat aan en draait zijn stoel honderdtachtig graden. De Stopper wuift naar de zwart-witte Smart #1 om aan te geven dat die mag gaan rijden, daarna loopt hij het trapje af, opent een luik en pakt zijn ouderwetse werkkoffer. Met een druk op de knop zet hij de stoplichten (die bijnaam kregen ze al na twee dagen in hun huidige functie) aan. Met een grote boog gooit hij de rest van zijn koffie over de Peugeot heen en loopt tevreden zijn pensioen tegemoet. De Peugeot-bestuurder hoort een geluksvogel.
